SV United Wanssum vet. - America vet. 3-0

Hij komt, hij komt… Sinterklaas nog wel maar de gemiddelde veteraan komt niet zo vaak meer. Hij heeft alle energie nodig voor zijn wekelijkse potje voetbal. Vandaag waren wij de gastheer voor de spelers uit America. De eerste minuten waren voor de geelhemden maar naarmate de tijd vorderde, namen wij het heft in handen. Vooral Pat Litjens was een plaag voor de Americanos. Hij was het ook die de score opende na goed voorbereidend werk van Joris, 1 – 0. Enkele minuten
later speelde Pat zich weer knap vrij en via onderkant lat spatte de bal terug in het veld. Enkele goede kansen waren er ook nog voor Joris maar gescoord werd er niet meer. We wilden aan de thee maar helaas was de catering in Meerlo weer eens slecht geregeld. Dan maar zonder en we gingen weer aan de slag. De 2e helft was duidelijk voor ons en met
prachtig combinatie voetbal lieten we de tegenstander alle hoeken van het veld zien. Bij zo'n overwicht horen natuurlijk ook doelpunten en ja hoor, daar was onze hunter Joris weer die de 2 – 0 knap binnenschoot. De tegenstander probeerde het nog wel maar was niet bij machte om ook maar een gevaarlijke aanval op te zetten. Patrick schoot
nog maar eens keer tegen de dwarsligger. De vormcrisis van Mario Timmer lijkt verleden tijd, met voetbal dan. Een vlammend schot ging net over en even later schoot deze Carpenter de bal snoeihard tegen de paal. De derde goal kwam er toch nog want na een mooie hakbal van Pat nam Willem de bal over en met een mooie sleepbeweging ging de bal in
het netje, 3 - 0. Joris had bijna zijn tweede treffer gemaakt maar kwam hardhandig in botsing met de doelman. Joris schreeuwde het uit, en zijn been was hartstikke blauw. Na nadere inspectie was dit echter niet van een blessure maar waren het slechts zijn spataderen…Na alweer de zoveelste overwinning werden we weer hartelijk onthaald, in het
rookvrije etablissement aan de haven.
Johan D.

H.B.S.V. – SV United Wanssum vet. 1-4

Zoals het gewoon is in de natuur blijven alleen de allersterksten over. Zo ook bij onze veteranen. Het valt niet mee voor Christ-Jan om iedere week 13 "fitte" spelers bij elkaar te krijgen. Ook vandaag werd er weer een beroep gedaan op 2 gastspelers. Een gastspeler bij de veteranen betekent echter meestal een jongere verse speler en dus geen verzwakking. Met maar 11 spelers gingen we van start tegen de Hout Blericknaren. Jaloers keken we naar de bank van de groen witten. Liefst 9 reserve spelers zaten daar. Zeker met de gedachten dat er bij ons, na een kleine warming up, al enkelen op het tandvlees lopen. De beginfase was voor ons. De eerste schoten werden afgevuurd op het vijandelijke doel. Het wachten was op onze eerste treffer en wie anders dan Joris "The Hunter" schoot de bal snoeihard via onderkant lat in het doel. Alweer de zoveelste treffer van deze "jonge" God. De tegenstander was wakker geschud en enkele tegenaanvallen volgden. Weer was het onze formidabele doelman die in een 1 op 1 situatie als winnaar uit de strijd kwam. Aan de andere kant passeerde Joris zijn tegenstander in de 16 en die had alleen nog de noodrem als antwoord, penalty dus. Joris eiste de bal direct op en schoot de bal strak in de linker beneden hoek, 0 - 2. Ons middenveld met Mario en Pim was in grootse vorm. Pim stuurde zijn zware zwager Will de diepte in en in een kort sprintduel, tegen de oudere broer van Sinterklaas, moest Will met een blessure helaas afhaken. Omdat onze reserve Richard nog onderweg was bleef de geblesseerde Will toch in het veld staan. Wij zagen echter geen verschil en geblesseerd of niet, hij scoorde nog bijna, maar zag zijn inzet via de paal terug in het veld stuiteren. Na de thee werd Will vervangen door Richard en bij Hout Blerick stond er zowat een compleet nieuw team. Ze kwamen flink opzetten en onze achterhoede had het er druk mee. De ene na de andere redding werd verricht totdat onze gastspeler met een prachtig afstandschot de bal in de kruising joeg, 0 - 3. De groenwitten gaven niet op en de druk werd nog groter. Vanaf de 16 werd er een schot afgevuurd op onze keeper. Normaliter een makkie voor onze o zo betrouwbare doelman, ware het niet dat de bal via een polletje of een stukje frikadel, een merkwaardige stuit kreeg en onze keeper verraste, 1 - 3. Terwijl hij de bal uit het netje raapte zag hij vanuit zijn ooghoeken diverse blikken van leedvermaak bij zijn medespelers. Voor sommige van ons was het nu duidelijk, onze doelman is ook maar een mens van (veel) vlees en bloed. De Blericknaren roken hun kans en de bestorming was begonnen. Hoe lang zouden we nog stand houden? De druk was hoog maar bij een counter legde Pim de bal op Mario Timmer, met de bedoeling om flinke tijdwinst te boeken. Mario nam de bal handig aan, lichaam voorover, de ballenjongens veerden op, eekhoorntjes schoten weg, maar tot ieders verbazing joeg hij de bal verschrikkelijk hard in de kruising! Nee niks geen flauwe grappen over tuinhuisjes, vangnet etc., maar echt in het doel. Wat hebben we meegeleefd met deze kanjer, en nog veel meer gelachen. Mario werd gek van vreugde en eindelijk konden zijn lampjes in zijn turtle schoenen oplichten. Helaas door het langdurig niet gebruiken waren de batterijtjes geoxideerd. Mario rende over het veld, trok zijn shirt uit, behalve een gele kaart leverde hem dit vele afkeurende blikken op. Eindelijk zag hij zijn goede spel beloond met een treffer en door deze 1 - 4 was ook meteen het verzet gebroken. Gedegen speelden we de wedstrijd uit en na het laatste fluitsignaal wilden we Mario op de schouders nemen. Helaas voor Mario moeten de meesten van ons maandag weer werken dus dit ging uit veiligheidsoverwegingen niet door.

Het zonnetje stond hoog aan de hemel op deze prachtige kermis zaterdag. Het is al jaren een traditie om de Wanssumse kermis in te luiden met een spectaculaire voetbalmatch tegen onze buren uit het mooie idyllische dorpje Geysteren. De wedstrijd zou vanwege de aanstaande verbouwing van ons Sportpark in Meerlo plaatsvinden. De burgemeester was bang dat grote supporters groepen slaags zouden raken op de Postbaan en besloot de wedstrijd te verplaatsen naar ons eigen complex "De Broekberg”. Na het eerste fluitsignaal van arbiter Ben begonnen we aan de wedstrijd der wedstrijden. Met een gelukje kreeg Joris "The Hunter” de bal en stoof alleen op de keeper af, die de bal vakkundig tegenhield. De toon was gezet en Geysteren kwam na een zwakke start steeds beter in het spel. Vooral Pim en buutreder Pierre L. vochten verbeten duels uit en de waterzak moest er regelmatig aan te pas komen. Het waren toch weer de blauwhemden die op voorsprong kwamen. Joris omspeelde de defensie en gaf de bal pan klaar aan Pat Litjens die de bal strak in de onderhoek schoot, 1 – 0. Hierna kreeg Geysteren het betere van het spel en kreeg enkele kansjes. Met een minimale voorsprong gingen we aan de thee. Oud Geysteren speler Ruud v/.d H en Charly kwamen de gelederen versterken. Het werd een ouderwetse derby met harde charges, scheldpartijen, duw en trekwerk, kortom alles wat deze klassieker zo mooi maakt. Er werd van beide kanten regelmatig aan de noodrem getrokken. Gelukkig was onze scheids Ben in goeden doen en hij had de wedstrijd goed onder controle. Pim werd dit zat en met een prachtige volley liet hij de keeper kansloos en schoot hij de 2 – 0 binnen. Terwijl wij dachten dat de buit binnen was dacht Geysteren hier anders over. Ze kwamen nog meer opzetten en schoten de verdiende aansluitings treffer binnen, 2 – 1. In de 67^e minuut kregen we een vrije trap toegekend op een metertje of 20 van het doel. Een mooie afstand en hier moest een specialist aan te pas komen. Iemand met ogen als een havik, een fabelachtig rechterbeen met de precisie van een scud raket, een killer dus. Helaas hebben we zo iemand niet en dus eiste Mario Timmer de bal op. Het publiek hield zijn adem in. Hij legde de bal neer, een afgemeten aanloop en…. de bal schoot rakelings langs……het tuinhuisje van de familie Broere. Mario schijnt een zeldzame oogafwijking te hebben die plotseling op komt zetten als er een bal in de buurt is. Met de reserve bal gingen we verder. De druk werd hoog en onze coach besloot Sjaak in te zetten in plaats van Timmer. Onder luid applaus ( van zijn eigen spelers) nam Mario plaats in de dug out. Hij nam het applaus dankbaar aan, niet wetende dat wij klapte voor de wissel van Grad. De withemden wilden hier een punt meenemen maar na een knappe combinatie van Joris en Ruud v/d H schoot laatstgenoemde de bal fraai in en bracht de stand op 3 – 1. Geysteren was moe gestreden en Ben floot voor de laatste keer. Na enkele innige omhelzingen gingen we gezamenlijk aan het verdiende biertje.

Johan D.